"Waar zijn we in godsnaam mee bezig?"

Belgische muzikanten kennen de naam en faam van Geert Hellings als topgitarist en fijne mens tout court. Bij het grote publiek is hij minder bekend. Wat een onrecht! Wij spraken met Geert Hellings over de nieuwe plaat I Am Listening Now van zijn band Stanton, die hij in De Kern komt voorstellen.

De debuutplaat van Stanton verscheen in 2013. Die plaat klonk heel Americana. Is dit tweede album dat ook?
Geert Hellings: “Minder, maar het is weliswaar in dat continuüm dat ik speel. In dat eerste STANTON-album hoorde je duidelijk de invloed van Dire Straits, muziek waar ik mee leerde gitaarspelen en die ik ook speel met Six Blade Knife (de Dire Straits tribute groep van Hellings, nvdr.). Die invloeden zitten wat minder in deze nieuwe plaat.

De nummers zijn wat langer, vele wat trager, over het algemeen een beetje donkerder ook. Ik ben nog steeds trots op onze eerste plaat, maar als ik ze vergelijk merk ik nu dat sommige nummers toen misschien meer een stijloefening waren. Dit album is veel persoonlijker. Ik gebruikte ook een ander instrumentarium: wat meer synths en keys, een sax, een hoorn …”

Wie breng je mee om het album live te spelen?
Geert: “We staan met vijf op het podium. Jan Blieck op gitaar en toetsen, Stoffel Verlackt op gitaar, Nicolas Rombouts op bas en Bert Huysentruyt op drums. Stuk voor stuk zijn dat meesterlijke muzikanten. Je weet op voorhand dat er chemie op het podium zal volgen met deze kliek. Mijn vingers jeuken om opnieuw in deze combinatie op een podium te staan.”

De kans dat professionele muzikanten in Vlaanderen jouw naam en faam kennen is groot. Bij het grote publiek ben je minder bekend. Een bewuste keuze?
Geert: “Goh, ik ben niet de tafelspringer of de netwerker die overal gekend wil zijn. Het heeft meer met mijn karakter te maken en ik wil dicht bij mezelf blijven. Aan mijn eigen publiciteitskar trekken is bijvoorbeeld niet iets wat me goed ligt en waar ik mezelf heel hard voor moet motiveren, hoewel ik natuurlijk wél heel graag wil dat mijn muziek veel mensen bereikt.

Hoe langer hoe meer, met het ouder worden en kinderen krijgen, weet ik beter wat op de eerste plaats komt. Ook in die zin is deze plaat veel persoonlijker en heeft ze een meer prangende boodschap. Ze gaat ook over hoe ik als mens, als vader en als kunstenaar naar de wereld kijk en hoe ik mij daartoe verhoud. Dat klinkt allemaal misschien wat introvert maar de plaat is eigenlijk veel meer naar buiten gericht dan de vorige. En de lyrics nemen in het geheel ook een veel belangrijkere plaats in.”

Er zit meer dan tien jaar tussen je eerste plaat en deze tweede. Wanneer schreef je de nummers?
Geert: “Ik heb een hoop nummers geschreven in die pakweg tien jaar waarvan er een heleboel niet op deze plaat terecht zijn gekomen. Degene die er uiteindelijk op staan heb ik vooral de laatste tijd geschreven. Maar de ideeën daarvoor, die zijn ontstaan in de voorbije tien jaar waarin ik drie keer vader ben geworden en enkele pittige jaren heb meegemaakt als muzikant, mens en partner. Die ervaringen zijn een voedingsbodem gebleken om na te denken over wat er echt belangrijk is in mijn leven. Wat wil ik bij mij houden, waar wil ik vanaf?”

Je zet dat in een quasi definitieve vorm op een album. Hoe hard kijk je uit naar het live brengen van die muziek?
Geert: “Ik wil graag deze nummers met mensen kunnen delen en daarin verbinding voelen met het publiek. Ik hoop ook dat de muziek zelf verbondenheid teweegbrengt tussen mensen, maar met het uitbrengen van een plaat alleen weet je nog niet of je daarin slaagt. Op een podium voel je dat wél. En bovendien, het uitbrengen van een nieuw album: je wil dat vieren. En dat doe je samen met mensen.”

Vertel eens wat over die nieuwe plaat. Wat mogen we verwachten?
Geert: “Het album begint heel rustig, met openingsnummer A Quiet Sunday. Dat is introvert en wat donkerder. Heel persoonlijk ook. Ik zei net wel dat de nummers allemaal recent geschreven zijn, maar het tweede nummer op het album ontstond in de kiem dertig jaar geleden al. Het oorspronkelijke nummer werd geschreven door Tim Mielants (regisseur van films zoals De Patrick en WIL, waar Hellings ook de filmmuziek voor schreef nvdr.). Tim is een jeugdvriend en we hadden als 16, 17-jarigen een groepje waarmee we dat nummer speelden. Het geraamte van die oorspronkelijke song is grotendeels overeind gebleven in het nummer The Weight of it. Ook in de tekst zit nog een stukje van het originele refrein dat Tim zong: ‘I got sunshine in my bones’. Het is een soort protestsong, ecologisch, politiek ook, met als kernboodschap waar zijn we in godsnaam mee bezig? Maar er is hoop: I got sunshine in my bones.”

Met het nummer Old Skin ga je verder op een rustig ritme.
Geert: “Dat is wellicht het meest Dylanesque aandoende nummer qua aantal strofen (lacht) en wellicht ook het donkerste van de plaat. Dat gaat over transformatie, vervellen en niet weten waar het allemaal naartoe gaat. Het is voor mij een heel existentieel nummer. Geschreven op een strand in Normandië… tijdens corona – waar ik toen eigenlijk niet mocht zijn, maar hou het stil (lacht).”

De laatste song op het album en tevens de naam van het album I Am Listening Now klinkt als een mantra.
Geert: “Klopt. Dat nummer begint met een uitgepuurd gitaarrifje, de band komt er dan langzaam bij en zo bouwt het nummer gestaag op. Die song is een culminatiepunt van wat er in de andere nummers gebeurt: persoonlijke verhalen, niet altijd positief, een bezorgdheid over de wereld, een gevoel van verantwoordelijkheid om positief te blijven, troost zoeken in de natuur en nabijheid en dan het besef: als je mensen rondom je verzamelt van wie je houdt, open communiceert met anderen, liefde en zorg hoog in het vaandel draagt,… dan kom je een heel eind. Of dan alles goed komt is maar de vraag, maar het is, denk ik, een solide basis om de rest van je leven op te bouwen.”

En dat in een klein kwartier. Het klinkt bijna zen-boeddhistisch. 
Geert: “Ik hoop hoe langer hoe meer een Zen-staat te kunnen bereiken. En dan bedoel ik niet onthecht zijn van de mensen rond mij want daar trek ik de lijn (lacht), maar het overboord gooien van ballast. Ik verzamelde voor dat nummer de mensen rondom mij die mij lief zijn. Mijn kinderen zingen en spelen mee, mijn vrouw, mijn vader op gitaar en moeder op blokfluit, mijn schoonouders, mijn zus, schoonbroers. Ook mijn beste vrienden doen mee met Tim Mielants op gitaar en Bart Van Loo op triangel, Andrew Claes op sax, Jim White die de vorige plaat producete, sopraan Liesbeth Devos, enzovoort. Dat is wat echt belangrijk is: die mensen wil ik dicht bij mij houden. En dat komt samen in dat laatste nummer.

Ik wil het geen conceptplaat noemen… maar eigenlijk nu ik het zo eens op een rijtje zet… (lacht)”

Gefeliciteerd met je conceptplaat Geert!