Terugblik: één groots muzikaal feest!
Wat begon als een uitdaging, mondde uit in één groots muzikaal feest: Saint-Saëns’ Le Carnaval des Animaux!
Meer dan een jaar geleden zaten we samen met pianiste Marie François, de eerste klassieke muzikante die er in de meer dan 30-jarige geschiedenis van onze cavaconcerten in slaagde er eentje uit te verkopen, nooit eerder hadden we dat meegemaakt. We hadden een leuke babbel, van het één kwam het ander en voor ik het wist vroeg ik haar wat ze zou doen als ze De Kern kreeg, letterlijk: het gebouw, de know-how van onze ploeg theatertechnici, de hulp van onze promomensen en geld, ook een beetje geld.
Ze moest er niet lang over nadenken: “Ik droom al lang om met goeie muzikanten Le Carnaval des Animaux te brengen!”
En zo geschiedde. Om te beginnen verzamelde Marie rond zich de crème de la crème van de Belgische, ja zeg maar Europese klassieke muziekscène. Lily Maisky als tweede pianiste, Yossif Ivanov en Sascha Maisky op viool, Daniel Abrahamyan op altviool, Justus Grimm op cello, Uxia Martinez Botana op contrabas, Roeland Hendrikx op klarinet, Peter Verhoyen op fluit, Mathias Roofthooft op percussie en Koen De Bouw als centrale verteller. Wereldploegje bij elkaar.
Enkele scènes die me te binnen schieten als ik terugdenk aan het voorbije weekend:
- hoe gerodeerd hun samenspel klonken, al was de dag voor de eerste opvoering de eerste maal dat ze samen het podium deelden.
- hoe de eerste violist tijdens die doorloop op en neer liep tussen podium en zaal, om vooral ook te horen hoe het publiek het zou ervaren.
- hoe de nieuwe teksten van Maarten Goethals (heerlijk gevarieerd, uitdagend en toegankelijk tegelijk…) leven werden ingeblazen door Koen De Bouw alsof ze al eeuwen bestonden (en niet net enkele weken geleden het licht zagen).
- de teckel van Uxia, en hoe zij tijdens twee luide opvoeringen rustig lag te slapen op het podium, tussen contrabas en piano. (Dat hondje was de échte ster van het weekend!)
- het internationale switchen tussen Nederlands, Engels, Frans en Spaans tijdens het eten. En ook: het cliché is waar: hoe groter de artiest, hoe fijner de mens achter de artiest. Zelden eerder zo’n aangename, ontspannen, respectvolle sfeer meegemaakt als afgelopen weekend in onze artiestenlounge.
- De één kwam van L.A., de ander van Tienen of Leuven. Maakt niet uit: iedereen vroeg naar elkaars gewaarwordingen: ‘Spelen we hier allegro of toch rustiger?’ Verkiest de meerderheid allegro? Dan doen we dat toch?
- Het succes van de muziek en het opzet, een carnavalesk spelletje, ook bij kinderen van vandaag. Zes-, zevenjarigen die een uur lang ademloos meeluisterden. Telkens opnieuw het raadseltje oplossend over welke dieren het ging. En blij zijn dat ze de koekoek of de vissen in de melodieën herkenden…. Het blijkt magie van alle tijden.
- lichttechnieker Hans die op vrijdagavond helemaal alleen in een verduisterde zaal achterbleef om de verschillende licht-settings te programmeren en dezelfde Hans die er op zaterdagmiddag als eerste was, opnieuw in een verduisterde zaal, ‘om de standen nog eens te overlopen.’ Alsof hij nachtje doorhad gedaan… Professionele betrokkenheid komt niet alleen voor bij artiesten op het podium.
- onze kookvrijwilligers die twee dagen lang min of meer hebben gekampeerd in onze keuken, om artiesten en medewerkers in de watten te leggen. Gehoord: ‘Zo’n lekker eten serveren ze zelfs niet in Carnegie Hall.’
- en het spelplezier. Vooral ook het spelplezier. Dat spatte ervan af en golfde over het publiek dat kopje onder ging in de carnavaleske ambiance.
Het was geweldig. Ik ben persoonlijk geen fan van carnaval. Het feest roept bij mij associaties op aan feestwagens, bierdouches en brallerige mensen. Maar dit carnaval, deze hoogmis van spielerei & aanstekelijk muzikaal en poëtisch entertainment zal me nog lang heugen.
Max Temmerman
directeur De Kern
