"Gaan we spelen?"

De Roovers, een gerenommeerd gezelschap, gaat in première met een klassieker met een hedendaagse insteek. Compagnie Schwestern, een gloednieuw gezelschap, gaat in première met een nieuwe tekst met een link naar een klassieker. Oud en nieuw en nieuw en oud dus, maar allebei met een hoek af.

Luc en Mil, met Iphigenia hebben jullie gekozen voor een klassieker. Deze versie werd herschreven door Tiago Rodríguez. Wat maakt dat jullie voor specifiek deze herwerking kozen?
Luc Nuyens: “De inhoud van dat stuk natuurlijk. Iphigenia is een oude Griekse tragedie over wat oorlog is, wat geweld is.”
Mil Sinaeve: “Iphigenia is zo meesterlijk geschreven. Het slagveld zelf wordt er niet getoond, maar het gaat om het moment net daarvoor, wanneer de samenleving denkt dat geweld de oplossing gaat zijn. Bijzonder actueel dus.”
Luc: “Regisseur Tiago Rodríguez wilde graag een klassieker maken, maar herwerkte de tekst door vragen te stellen aan zijn acteurs. Door te vragen wat voor hen belangrijk is in deze tekst of waarom het geofferde meisje niet mag praten bijvoorbeeld. Dat is allemaal onderdeel geworden van zijn nieuwe tekst.”

Gaan jullie zijn versie opnieuw herwerken?
Luc: “Wij starten altijd met het analyseren van de tekst, en kijken dan wat er overblijft. Maar deze tekst is zo goed dat ik denk dat er veel van over zal blijven (lacht).”
Mil: “Dat is zo leuk bij De Roovers. Je start rond de tafel en gaat het stuk dan werkelijk verslinden. Van daaruit maak je samen de stap naar de vloer. Een heel fijne manier van werken! Er heerst een kinderlijk enthousiasme, dat is voor een speler echt een feest.”
Luc: (roept lachend met handen in de lucht) “Gaan we spelen? Gaan we spelen?”
Mil: “Haha, zo dus.”

Winter en Jules, jullie deden het tegenovergestelde en vertrokken voor je voorstelling vanuit jullie eigen leven, als vier zussen.
Winter De Cock: “Het was altijd onze droom om als vier zussen een voorstelling te maken. Voor Toulouse haar Masterproject op het RITCS kregen we deze kans. Toen we eraan begonnen, wilden we het vooral niet over onszelf hebben. Maar elke keer als we iets schreven ging toch over ons.”
Jules De Cock: “Dus moesten we het wel omarmen (lacht). In onze research botsten we op De Drie Zusters van Tsjechov. We wilden dit prachtige stuk in onze voorstelling verwerken, maar aangezien we met z’n vieren zijn, ging dat niet. Hoewel, ... op de een of andere manier zijn we hier alsnog in geslaagd.”

En hoe gaat jullie creatieproces? Is dat gelijkaardig aan dat bij De Roovers?
Winter: “We komen uit hetzelfde nest, dus heel onze familiedynamiek kwam mee. Dat was niet simpel.”
Jules: “Ja, dat gaf vuurwerk, zowel positief als negatief!”
Winter: “Die nabijheid zorgde ervoor dat we op één ritme gingen ademen. We delen eenzelfde referentiekader en spreken dezelfde taal, maar door onze verschillende opleidingen gebruiken we daar andere vormen en media voor. Daardoor ontstond er een kruisbestuiving tussen spel, muziek, audio en dans. Maar tegelijk botsten die andere manieren van werken soms met elkaar. Zo beginnen twee van ons liever rond de tafel, en de andere twee willen gewoon
de vloer op. De hele tijd hadden we discussies over hoe weet je of iets werkt. Moet de tekst eerst af zijn voor je kan spelen? Of ga je er de vloer mee op en maak je hem zo af?”

Wat was het compromis dan uiteindelijk?
Winter: “De afwisseling.”
Jules: “Het hielp ook dat we vaak mensen vroegen om te komen kijken, zodat wij een beetje beleefder werden tegen elkaar (lacht).”
Luc: “Zo gaat dat. Elkaar tegenspreken maar wel met alle liefde. Bij ons gaat het er soms ook stevig aan toe hoor.”
Mil: “Ja, dan zitten we samen rond de tafel, en onder die tafel zijn de handen zo zacht, zo liefdevol. Maar boven tafel geven we elkaar - bij wijze van spreken –
klappen in het gezicht.”

Als uitsmijter: Wat hoop je dat je toeschouwers na de voorstelling meenemen?
Winter: “Ik hoorde tot nu toe al een paar keer dat mensen nog eens wilden terugkomen met hun broers of zussen. Dat vond ik echt een mooi compliment.”
Jules: “En ik hoop dat het mensen doet nadenken over hun eigen dynamieken en relaties.”
Luc: “Een van onze belangrijkste doelen met Iphigenia is dat mensen beseffen dat klassiekers eigenlijk niet zwaar hoeven te zijn, omdat ze over erg hedendaagse dingen gaan.”
Mil: “Inderdaad! Dat is geen geschiedenis, maar gaat over zaken die vandaag gebeuren. En vooral dat ze negen spelers op scène gezien hebben. En dat hen dat deugd gedaan heeft. Negen! Dat is echt veel hoor.”
Luc: “Wat ik zo fantastisch vond aan Filoktetes, was dat mensen ons na afloop kwamen aanspreken om hun eigen verhaal te vertellen. Ze herkenden zichzelf in de voorstelling. Prachtig vond ik dat!”