Spinazieballetjes voor Marie Doulne

Vraag aan artiesten die in De Kern speelden wat hen zo opvalt bij ons, en ze beginnen allemaal over het eten. Dat is enkel en alleen te danken aan onze kookvrijwilligers, waarvan sommige al meer dan 15 jaar aan boord zijn. Welke herinneringen hebben zij zelf, en wat is hun favoriete gerecht?

Gaby Van Hoecke
“Alhoewel ik pas op mijn vijftigste ben beginnen koken, vind ik koken fascinerend. Ik kan uren zoeken in kookboeken om het geschikte recept te vinden voor een gelegenheid.

Koken is creatief, wij mogen ons uitleven in de keuken van De Kern met zelf gekozen gerechten. Het is ons speelterrein, ons culinair labo, onze ultieme uitdaging om binnen de voorziene tijd een lekker driegangenmenu op tafel te zetten.

Koken is ook een sociaal gebeuren. Boeiende ontmoetingen met steeds wisselende artiesten, muzikanten en acteurs. Ook een gelegenheid voor een praatje met de medewerkers van ons eigen huis. De waardering van de gasten, daar doen we het voor.

De Kern was zelfs mijn motivatie om een professionele koksopleiding te volgen. Daar leerde ik mijn favoriet gerecht maken en dat is crème brûlée. Tijdens de voorbije 17  jaren heb ik het meermaals gemaakt voor onder andere Pascale Platel, Raymond van het Groenewoud, Kris Vansteenberge, Nordmann, Chris Lomme, Jelle Van Riel en Ewout Pierreux

En het mooiste moment van elke kookbeurt is, wanneer het dessert is geserveerd, een high-five met mijn kookmaat (Karien, Aline of Kristien).”

Marijke Doucet
"Na 14 jaar kookvrijwilliger zijn is De Kern nog altijd een heel fijne omgeving. Als kookvrijwilliger krijgen we veel waardering van artiesten en het team van De Kern, en dat maakt de inspanning altijd de moeite waard.

Omdat het leuk is om door te koken een beetje deel uit te maken van de voorstelling van die avond. De soundcheck terwijl we in de keuken zijn, het samen afruimen en afwassen, de toogvrijwilligers die toekomen, de bar en foyer die open gaan: het zijn de rituelen die een voorstelling vooraf gaan. En het is altijd speciaal daar deel van te mogen uitmaken.”

Er zijn op al die tijd veel memorabele avonden geweest in De Kern, en veel artiesten die ik mij nog lang zal herinneren. Namen noemen is moeilijk, alle gasten zijn interessant en leuk om te ontmoeten.

Het meest stressvolle moment was de avond dat er gekookt moest worden zonder gas … Dat bleek door een externe firma bij toeval afgesloten te zijn de dag ervoor. En de meest hectische avond die ik me herinner was die waar bleek dat er, buiten het al talrijke gezelschap, nog een cameraploeg aanwezig was die ook ‘graag bleven eten’.

In het algemeen: de leukste kookmomenten zijn degenen waar een volle tafel, groot of klein, zichtbaar geniet van de ontvangst en het eten.  Daar doen we het voor tenslotte!”

Hilde Van Frausum

“Ik doe dit vrijwilligerswerk graag in de eerste plaats omdat ik graag kook. Vervolgens hebben Alde en ik, want wij doen het altijd samen, een leuke kookdag! Bovendien bevredigt het mijn honger naar cultuur. Ik ben nogal gulzig op dat vlak en wil graag nieuwe dingen ontdekken. Film, muziek, theater, dans, comedy: het interesseert me allemaal. Op die manier kan ik mijn horizon verruimen.

Het is een pluspunt als we dan mogen koken voor een dankbaar publiek en samen kunnen eten met de artiesten.

Ik kook graag Ottolenghi, en eentje daarvan - waarover we al het meest ‘stoef’ hebben gekregen – deel ik graag.”

Pascale Ardies

“Ik vind koken gewoonweg leuk, ik probeer graag wat nieuwe dingen uit ,maar ondertussen heb ik ook al heel wat ‘klassiekers’ waarop de gasten telkens enthousiast reageren.

Het feit dat het in het ‘artiestenmilieu’ de ronde doet dat het eten in De Kern telkens een ‘feest’ is, legt de lat natuurlijk wat hoger;

Koken voor verschillende mensen met soms één of méér verschillende wensen is een uitdaging, maar als ik zie dat ze er nadien heerlijk van smullen, is mijn missie geslaagd en dat hoeven zeker géén ingewikkelde moeilijke bereidingen zijn, ik probeer zo veel als mogelijk met verse ingrediënten te koken en dat proef je.

Wat artiesten ook appreciëren is dat er ‘samen’ gegeten wordt, en dat samen eten met héél de crew in een iet of wat huiselijke omgeving zorgt voor een gezellige boel, een moment van ontspanning en wie weet draagt het ook bij aan beter presteren op de scene nadien.

Doorheen de jaren heen kookten mijn vaste kookmaatje Monique en ik al voor tal van boeiende artiesten. Zo was het voor ons een hele eer toen Marie Daulne, de zangeres van Zap Mama, ons het recept vroeg van de spinazieballetjes. Of toen Tine Reymer die me in de keuken kwam vertellen dat ze zelden ergens zo’n lekker eten hadden gekregen…”

Monique Zubrzycki
“Ik kom graag koken gewoon omdat ik houd van koken, de sociale contacten zijn leuk, je hoort tijdens het eten met de artiesten al eens interessante en/of grappige dingen. En de grote appreciatie is ook altijd zeer tof.

Een heel leuk kookmoment vond ik toen we mochten koken voor Erhan Demirci.  Gewoon omdat het een hele sympathieke en grappige man is die in onze potten kwam kijken terwijl we aan het koken waren. Maar eigenlijk zijn de meeste kookmomenten leuk.”

Marleen Verbruggen
“Ik kook graag om de artiesten en het personeel te verwennen met een heerlijke, zelfgemaakte verse maaltijd.  Het geeft voldoening om mensen te zien genieten van lekker eten. Het is altijd gezellig om met hen aan tafel te zitten en zo de artiesten op een andere manier te leren kennen.”

Een moment dat me altijd zal bijblijven, is toen ik mocht koken voor Jeron Dewulf.  Je zag hem echt genieten van het eten. Aan tafel hadden we zoveel plezier, we kregen een show voordat de echte show begon. Hij grapte zelfs dat hij mij mee naar huis wilde nemen zodat ik elke dag voor hem kon koken. Dat was natuurlijk een mooi compliment.”

Rit Guetens

“Twee anekdotes die ik graag deel:

Comfortfood
Met twee waren we om te kokkerellen voor een stoere bende, iets wat je op voorhand niet echt weet. Het aantal personen en de dieetvariaties waren gekend en we hadden ons menu daar zo goed mogelijk naar gericht.

Maar goed, de kooknamiddag vloog om met onder andere massa’s groenten hakken voor soep en hoofdgerecht en individuele schoteltjes dessert bereiden.

Het moment van de waarheid, altijd spannend, is wanneer iedereen langs het buffet passeert: dan zie je een gamma van niet-gepeelde emoties achter de schermen, die gaan van verwachtingsvol “ha, dat ziet er lekker uit” tot wanhoop “oh nee, toch noten” (bij onverwacht gewijzigde ploeg) of diepe zucht “alweer asperges”.

 Deze keer vormden verwondering en angst voor het onbekende de hoofdmoot. Scannende blikken met veel vraagtekens vroegen om uitleg, licht ontredderd. Wat zit er in de soep? Waar zijn de patatten en het vlees?

Tja, dat was eigenlijk allemaal wat verstopt in de -naar onze mening- mooi ogende schotels boordevol groenten.

Wat lacherig en schoorvoetend werd er voorzichtig opgeschept. Het was duidelijk niet hun meug en ze logen er ook niet om.

We bekeken mekaar en wisten genoeg: dit was buiten hun comfortzone. Frieten met biefstuk en een stevige pint, meer moet dat niet zijn.

Sorry boys!

P.S. Hun podiumoptreden, met of zonder honger, dat laat ik in het midden, was even eerlijk en ongekunsteld als hun houding achter het podium, een beetje zoals een ongeschilde rauwe polderpetat, gewoon robuust, zonder liflafjes. Meer moet dat niet zijn.

Veelvraat

Een jong theatergezelschap kwam taterend de eetruimte binnendruppelen.

Bij het startsein voor het buffet stoof er iemand naar voren om alvast zijn bord te laten vullen. Ik was verrast, da’s wat ongewoon want meestal gaat het er wat gezapiger aan toe, maar zijn naam schalde al langs de tafel gevolgd door geginnegap. De groep stelde me gerust: dit was ‘normaal’.

Nog voor iedereen bediend was stond ie er alweer met een leeg bord. Soep te over, geen probleem oef!

Het hoofdgerecht werd een heikeler punt, het slonk zienderogen. Om iedereen de kans te geven een gelijkwaardige portie te nemen moest ik hem bij zijn tweede poging tot dichtste bolstapeling zachtjes dirigeren naar de schotel waar iets meer overschot op lag. Hij was begripvol.

Alvorens naar de loges te trekken kwam hij nog even langs met de vraag of hij na de voorstelling nog wat te eten kon krijgen, het was uiteraard super!

Alle potten en pannen heb ik tot de laatste kruimel uitgeschraapt.”

>> Bekijk hier enkele favoriete recepten van kookvrijwilligers.