Kernkoppen: Johnny Struyf

Van feestzaal tot cultuurhuis, Johnny Struyf heeft het allemaal meegemaakt. Maar liefst 27 jaar was hij hoofdtechnicus van De Kern. Net voor de coronapandemie ging hij met pensioen.

Johnny Struyf: “Ik was de eerste hoofdtechnicus, gebouwbeheerder en eindverantwoordelijke technische veiligheid voor meer dan De Kern alleen. In mijn beginjaren werkten wij ook in wat toen ‘Feestzaal Kielpark’ heette en in Kasteel Steytelinck, beide locaties zijn in de loop der tijden naar andere instanties overgeheveld. Net zoals vandaag waren we toen ook vaak buiten actief: de jaarlijkse zomerconcerten in park Steytelinck, wijkfeesten en openluchtoptredens. Te veel om op te noemen. Ik heb de opstart van jeugdcentrum Vizit van nabij mee opgevolgd, ontmoetingscentrum Nova op het Kiel hebben we jarenlang mee onder onze hoede genomen, … Mijn takenpakket kan je gevarieerd noemen. 

En vergeet de jaarlijkse evacuatieoefeningen niet, het onderhoud en de opvolging van de gebouwen, de jaarlijkse technische aankopen, de wisselende opleidingen voor onze technici. Dankzij mijn ervaring als technisch tekenaar (6 jaar in de privé)) ben ik gestart met het opmeten van alle toenmalige ruimten op de verschillende locaties om een beeld te krijgen van wat er mogelijk was naar techniek en productie. Zodoende verkregen we technische fiches van onze locaties en kwamen zowel de mogelijkheden als de tekortkomingen snel in beeld.”

Van wanneer tot wanneer heb je alles bij elkaar gewerkt in De Kern en hoe heb je de werking zien evolueren in al die jaren?
“Van 1993 tot en met begin 2020. De Kern is altijd De Kern gebleven, ook al veranderde alles. In het begin was het een typisch polyvalent cultuurcentrum/feestzaal waar o.a. veel bals plaatsvonden. Bijvoorbeeld het bal van de Politie was jaarlijks vaste prik. Maar ook tal van huwelijken hebben we in goede banen geleid, vaak tot in de zeer vroege uurtjes... Geleidelijk aan veranderde de werking naar een cultuurcentrum. Uit die tijd herinner ik me nog de jaarlijkse Kern-tentoonstelling en veel zaalverhuringen aan organisaties: quizzen, modeshows, vergaderingen, benefietoptredens. Nog later werd het zwaartepunt verlegd naar meer eigen programmatie, met klemtonen in het aanbod die jullie vandaag nog steeds in ere houden. Ik denk aan klassieke muziek, filmvertoningen, een familieaanbod, veel theatervoorstellingen, comedyproducties, … 

Cinema De Kern werd gelanceerd toen we ons een 16mm projector aanschaften, later gevolgd door de aankoop van een 35mm filmprojector Bauer B12 uit het faillissement van de Antwerpse cinema’s van baron Heylen. Op dat moment zag je het filmpubliek in Wilrijk echt door het dak gaan. 

De gezelschappen die over de vloer kwamen hebben in feite jarenlang mee onze  technische uitrusting beïnvloed en bijvoorbeeld mee de evolutie van analoog naar digitaal begeleid. Denk aan energiezuinige ledverlichting en betere geluidssystemen, de ringleiding voor slechthorenden, de huidige digitale filmproject. Het is altijd balanceren op een slap koord, een gedurfde programmatie opzetten dat zowel rekening houdt met de technische mogelijkheden als de stedelijke budgetten, maar terugblikkend mag ik zeggen dat we er in slaagden om van die evolutie naar cultuurcentrum een succes te maken!” 

Herinner je je nog hoe het gebouw er helemaal in het begin uitzag?
“Zoals ik zei was het gebouw aanvankelijk een feestzaal. Ik zag toen al wel de mogelijkheden die deze zaal kon bieden. Het was net de polyvalentie van het gebouw dat me aansprak om er een volwaardige theaterzaal naar hedendaagse normen van te maken. Het vergde heel wat studiewerk en opleidingen, ook verschillende locatiebezoeken aan andere zalen. Je moet het warm water immers niet telkens zelf uitvinden. In juli 1994 werd een nieuwe telescopisch verrijdbare tribune geïnstalleerd ter vervanging van de vaste stoelrijen, dat was een grote stap vooruit. Onder toenmalig schepen van cultuur Eric Antonis die oor had voor onze noden kwam er een sluitingsperiode van een half jaar. Directeur Goele Haest realiseerde toen onder meer: elektrische trekken, die tribune, de eerste digitale dimmers, een betere geluidsinstallatie, een veilige lichtbrug, een loskade met laadkarren, een nieuw verwarmingssysteem. Al die verschillende ingrepen zijn op zichzelf onvoorstelbaar belangrijk, beeld je maar eens in hoe we in de tijd voor de loskade met alle apparatuur, decorstukken, tot zelfs piano’s via de inkomtrappen en door de foyer moesten zeulen. 

Nadien volgden nog meerdere vernieuwingsoperaties en eigenlijk lopen die door tot vandaag, de digitale Barco-projector waarmee jullie vandaag films projecteren, de plantenmuur die tot op heden een eyecatcher is, de vernieuwing van de toiletten, artiestenloges, de nieuwe inkomhal… Ik wil toch even vermelden hoe belangrijk de inbreng en de ideeën waren van tal van collega’s, of het nu technici waren, programmatoren, ingenieurs van buiten en binnen de stad, de ondersteunende diensten van Cultuur en Sport, Een plaatje kan maar optimaal ‘kloppen’ als iedereen meedenkt. Erg mooi om zien is dat!” 

Nu je onbezonnen kan terugblikken, eerlijk: zijn er aspecten die je minder graag deed?
“Het evalueren van collega’s vond ik soms moeilijk om te doen maar ik was leidinggevende en dus behoorde het tot mijn takenpakket. Tegelijk gaf het me telkens een goed gevoel als ik techniekers kon motiveren en bedanken voor hun inzet in soms toch moeilijke momenten tijdens het speelseizoen. Dag na dag werken, soms gedurende meerdere weekends per maand, je mag dat niet onderschatten. Maar die gesprekken bleken vaak zeer nuttig en leerzaam, voor hen zowel als voor mij.”

Welke projecten blijven je het meest bij en waarom?
“Het zal je niet verbazen dat het vooral de verbouwingsdossier zijn, de verschillende werven die ik van A tot Z mee mocht opvolgen. Ook de mogelijkheid om mee te werken bij de Belgische week op de wereldtentoonstelling in Portugal is een levendige herinnering. Vanuit de Stad werd ik afgevaardigd om voor bands als Jean Bosco, Boogie Boy en Sofie het geluid te verzorgen.

Op locatie of in De Kern, wat voor mij altijd primeerde was dat het bezoekende gezelschap na hun optreden tevreden het podium verliet, dat wij hen in optimale omstandigheden hun ding hadden laten doen. Zo herinner ik me één specialleke.  Een Joods organisatie had ooit onze zaal gehuurd voor een Franse komiek uit Parijs. Overdag nam ik tijdens de repetities de licht- en geluidcues met de acteur en zijn begeleider door. Maar voor aanvang van de show kwam die man alleen toe, dus zonder zijn technicus. ‘s Avonds hadden we een volle zaal en de show werd in het Frans gespeeld. Mijn kennis van de Franse taal was en is nu nog niet zo goed, maar ik slaagde er op de één of andere wijze toch in me te behelpen. Alles is toen wonderwel goed verlopen, de komiek vroeg me na de show of ik met hem mee op tournee door Frankrijk wilde gaan. Ik heb daar toch maar wijselijk voor bedankt. Ik herinner me dat ik die nacht naar huis ben gereden en alleen maar kon denken: wat een dag!"

Is er iets wat je nu anders zou aanpakken of niet meer doen mocht je opnieuw beginnen?
“Neen. Ik blijf het uitzonderlijk vinden dat je zo’n carrière mag en kan meemaken bij een werkgever als de stad Antwerpen. Ik heb de kans gekregen om te groeien, in mijn vak en als persoon. De vele mooie momenten die ik heb mogen meemaken koester ik ten volle.” 

Je hebt een groot deel van je leven podiumvoorstellingen mogelijk gemaakt. Voor maar vooral achter de schermen. Mis je die specifieke wereld nu je met pensioen bent?
“Het mooie aan de artistieke wereld is het teamwerk achter de schermen. Vandaag kijk ik mee samen met het publiek in een ontspannen sfeer naar de ‘voorkant’ van voorstellingen, maar uit ervaring weet ik dat wat we zien het resultaat is van veel energie, voorbereiding en tijd.”

Ben je zelf nog met cultuur bezig?
“Ik koester nog steeds de muziekgroep waarmee ik inmiddels 20 jaar speel. Het is vooral een kwestie van amusement en ontspanning én: mijn vrouw verzorgt mee de techniek!” (lacht)

Tot slot: Wat wens je De Kern toe voor de komende 50 jaar?"
Dat De Kern nog vele mooie projecten mag aanbieden voor een trouw publiek in een aangename en constructieve sfeer. Ik ben zeer blij dat De Kern zijn ‘vlag heeft geplaatst’ in het Vlaamse cultuurlandschap (en daarbuiten). En graag maak ik van de gelegenheid gebruik om alle collega’s: technici, administratie, de poetsploeg en de vele vrijwilligers waarmee ik vanaf 1993 heb mogen samenwerken te bedanken!”